خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۱۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه قلزمم که به هم در شوم به هر بادیکه در میانه دلم هست کوه فولادی
۲
غلط شدم که دلِ نا شکیب فرتوتمچو آبِ تیره شود گر برون زند بادی
۳
مثالِ صبر ِ من از روی ِ دوست دانی چیستنهاده اند بر امواجِ بحر بنیادی
۴
اگر نه شیفتگی در نهادِ من بودیبه من خدای ز فطرت خرد فرستادی
صفحهٔ ۱ از ۳