خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۱۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برفتی و ما را به هجران سپردیبس از عشوه بازآ که از حد ببردی
۲
تصور نبودم فراموشی از تودریغا که بر مَنسیانم شمردی
۳
به خار ستم چشم عقلم خلیدیبه دست جفا حلق جانم فشردی
۴
نصیحت کنم خویشتن را که ساکنفرودآ به پای خُم کار دُردی
صفحهٔ ۱ از ۲