خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۱۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش آمدی و خرمن ما آتشی زدیام‌شب بیا و باز رهان بازم از خودی
۲
خالی کنیم خانه ز بهرِ نزولِ دوستلابد برون شود همه چون تو درآمدی
۳
عشقِ تو آمد و رگِ مجنون فروگذشتاین‌جا چه جای عاقلی و جایِ بخردی
۴
لیلی و یک کرشمه و سد طعنه ی حسودماییم و هیچ چون همه یک بار بستدی
صفحهٔ ۱ از ۲