خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۱۸۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
توقّع است که گوشی به حالِ ما داریروا مدار که آزارِ ما روا داری
۲
رعایتی کن و گردِ دلم برآی دمیمسیحِ جانِ منی یک دمی کجا داری
۳
چو در هوایِ تو پیوسته می کنم طَیَرانمرا رسد که کنم دعویِ هواداری
۴
اگر کنارِ من از گریه چون محیط شودبدیع نیست که چشمانِ آشنا داری
صفحهٔ ۱ از ۳