خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۱۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا به چاشنیی جانبی مگر داریکه گوشه ی دهنی خوش‌تر از شکر داری
۲
ز دلبران که به حسن و جمال مشهورندسر تو دارم و بس تا تو خود چه سر داری
۳
اگر چه شهر پر از شاهدان چالاک‌اندتو خود به عشوه‌گری شیوه ی دگر داری
۴
ملاحت است و حلاوت کمالِ خوبی و توز هر چه وصف توان کرد بیش‌تر داری
صفحهٔ ۱ از ۳