خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۱۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه مهربانی و نه شفقت و نه دل داریهمین و هیچ دگر شوخی و ستم گاری
۲
دم محبت و آن گه نشان برگشتنخط مودت و آن گه زبان بیزاری
۳
امید را به طمع تازه می کنم که فلانز روزگار من آگاه نیست پنداری
۴
به پای بوس تو دستم نمی رسد شایدزکبر اگر نگذارد دلت که بگذاری
صفحهٔ ۱ از ۲