خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از جا نبرد صحبت اهل هوس مراآتش نیم که تیز کند خار و خس مرا
۲
آمیزشم چو جغد شگون نیست بر کسیگو آشنای خویش مدان هیچ‌کس مرا
۳
هنگام عرض حال ز چین جبین تودر سینه چون حباب گره شد نفس مرا
۴
بر من زمانه منت بال هما نهدافتد به سر چو سایه بال مگس مرا
صفحهٔ ۱ از ۲