خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بود ز روی تو روشن به صد دلیل مراکه روز هجر تو باشد شب رحیل مرا
۲
ز ناوکت به دلم زخم دیگران به شدپر خدنگ تو شد بال جبرئیل مرا
۳
دلیل سوختنم روشن است بی دعویچو شمع کی رگ گردن بود دلیل مرا؟
۴
خوش است هرچه به لعل تو نسبتی داردلب تو ساخته محتاج سلسبیل مرا
صفحهٔ ۱ از ۲