خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو شخص سایه ندیده کسی هلاک مراسرشته‌اند به آب حیات، خاک مرا
۲
مرا ز عشق غرض آه دردآلودستمباش گو اثری آه دردناک مرا
۳
جواب دعوی دشمن بس این که دامن دوستگواه پاکی خود کرد عشق پاک مرا
۴
زیادکردن تبر تو می‌سپارم جانچه جای زحمت پیکان بود هلاک مرا؟
صفحهٔ ۱ از ۲