خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۱۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صوت بلبل را شنیدم ناله زاری نداشتآسمان در نُه قفس چون من گرفتاری نداشت
۲
بر دل تنگم ندانم عافیت را در که بستبا وجود آنکه این ویرانه دیواری نداشت
۳
از تماشای تو جز حسرت نصیب ما نگشتدیده حسرت نصیبان بخت بیداری نداشت
۴
گل‌فروش از ساده‌لوحی گل سوی بازار بردورنه تا گل بود چون بلبل خریداری نداشت
صفحهٔ ۱ از ۲