خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۱۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنان که مرا جورکش یار نوشتندبر عاشقی کوه‌کن انکار نوشتند
۲
چون تخته اطفال ز دل حرف پریشانهرچند که شستیم دگربار نوشتند
۳
مرغان حرم شکوه آزادگی خویشگرد قفس مرغ گرفتار نوشتند
۴
ای دیده به حسرت نگران باش که خوبانبر روز جزا وعده دیدار نوشتند
صفحهٔ ۱ از ۲