خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۱۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر لحظه نظر بر دگری دوخته دارداین دیده چه با جان من سوخته دارد؟
۲
زان شیفته داغ بتانم که چو لالهاجزای مرا داغ به هم دوخته دارد
۳
با این نگه خیره سر راه چه گیرمآن را که خیال نگه، افروخته دارد
۴
قدر جگر سوخته‌ام را نشناسدجز لاله که او هم جگر سوخته دارد
صفحهٔ ۱ از ۲