خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۱۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به کف عاشق چو گل، خون دل خود را نگه داردبرای روزی خود، حاصل خود را نگه دارد
۲
مگر لیلی گمان دارد که پیش افتاده از مجنون؟که در هر گام، صد جا محمل خود را نگه دارد
۳
پس از عمری به بزم یار دل جا کرد و می‌ترسمکه نو دولت عجب گر منزل خود را نگه دارد
۴
ز دل‌دادن به خوبان منع ما کردن بود ناخوشاگر ناصح تواند گو دل خود را نگه دارد
صفحهٔ ۱ از ۲