خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۲۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آهم از پیچیدگی، چون رشته، تن را تاب داداضطرابم اشک را خاصیت سیماب داد
۲
گرچه اقبالم ضعیف افتاده، ادبارم خوش استآسمان روز سیاهم را شب مهتاب داد
۳
{بیاض}باغبان گویی چمن را ز آب چشمم آب داد
۴
بعد چندین شب که دوش آمد خیالش بر سرمچشم بیدار مرا بختم صلای خواب داد
صفحهٔ ۱ از ۲