خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۲۲۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به عزم جلوه چو آن گلعذار برخیزدنشان عافیت از روزگار برخیزد
۲
ز شوق تیر نگنجند آهوان در پوستبه عزم صید چو آن شهسوار برخیزد
۳
اگر به مرده صد ساله بگذری ز لحدز شوق روی تو بی‌اختیار برخیزد
۴
به سوی من چو گذر کرده‌ای دمی بنشینکه حسرت از دل امیدوار برخیزد
صفحهٔ ۱ از ۲