خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۲۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زورم به یک اشاره ابرو نمی‌رسدهرگز به ناتوانی من مو نمی‌رسد
۲
قمری فکنده طوق به تقلید در گلوچون گردنش به حلقه گیسو نمی‌رسد
۳
انصاف بین که پای به دامن کشیده‌امبا جامه‌ای که تا سر زانو نمی‌رسد
۴
لب‌تشنگان ناز، تسلی نمی‌شوندتا چین زلف یار به ابرو نمی‌رسد
صفحهٔ ۱ از ۳