خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۳۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هستیم با تو بر سر عهد قدیم خویشما گم نکرده‌ایم ره مستقیم خویش
۲
در بیخودی ز جور تو کردم شکایتیشرمنده‌ام بسی ز گناه عظیم خویش
۳
هرگز به بخت تیره خود برنیامدمکافر زبون مباد به دست غنیم خویش
۴
گر دیر کرد پرسش ما یار، عیب نیستبیمار عشق، ناز کشد از حکیم خویش
صفحهٔ ۱ از ۳