خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۳۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دیدم به چشم آینه بسیار سوی خویشخالی نیافتم ز تو یک تار موی خویش
۲
با خویش هم ز غیرت عشق تو دشمنمدر عاشقی نمی‌رود آبم به جوی خویش
۳
خود را اگر به دوست نکردم غلط، چرادر پیرهن چو غنچه ببالم به بوی خویش؟
۴
نازم به چشم خود، که چو دیدار واپسیندر یک نظر نهفته همه آرزوی خویش
صفحهٔ ۱ از ۱