خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۴۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
............................................................ا می‌کشم
۲
او فراهم می‌کشد چو غنچه جیب از روی نازمن به صد امید، دامان تمنا می‌کشم
۳
وصل را زان دوست می‌دارم که هجران در پی استاز برای دیده آن خاری که از پا می‌کشم
۴
در چمن چون غنچه تا کی می‌توان دلتنگ زیست؟خویش را چون لاله بر دامان صحرا می‌کشم
صفحهٔ ۱ از ۲