خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۲۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می‌روی می‌دهدت دل که مرا بگذاریبرو اکنون تو و نامردمی و نایاری
۲
بر من و زاری و تنهاییِ من رحمت کنمکن ای یار به آزار دلی بی‌زاری
۳
ما نکردیم گناهی که بود موجبِ خشمآری آری تو ز ما سیر شدی پنداری
۴
دلِ یاران بربایی و به غارت ببریاز که آموختی این دل‌بری و عیّاری
صفحهٔ ۱ از ۳