خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۲۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نمی‌دانم چه بد کردم که نیکم زار می‌داریتنم رنجور می‌خواهی دلم بیدار می‌داری
۲
ز رنجم راحتی داری از آنم دیر می‌پرسیبه زاری کردنم شادی از آنم زار می‌داری
۳
چه آزاری ز من من خود به آزاری نمی‌ارزمچه باشم خود کی ام کز من چنین آزار می‌داری
۴
کجا شد آن که گه‌گاهی ز دردم یاد می‌کردیعزیزم داشتی ز اوّل به آخر خوار می‌داری
صفحهٔ ۱ از ۲