خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۲۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش آمد و گفت در چه کاریاز دست شدی سرِ چه داری
۲
بگذشت به هرزه روزگارتموقوفِ که در چه انتظاری
۳
گرداب کشیده در میانتمی‌پنداری که بر کناری
۴
سر پیش بمانده چند باشیمستغرق بحر شرم‌ساری
صفحهٔ ۱ از ۳