خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۲۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش ایّامی و خرّم روزگاریکه صحبت داشتم با تو یاری
۲
دمی کاندر فراقت می برآرمچه گویم زندگانی نیست باری
۳
چه راحت باشدش هیچ از جوانیکسی را کش نباشد غم‌گُساری
۴
اگر بادی گذر دارد به کویتببین کز من نباشد بی‌غباری
صفحهٔ ۱ از ۳