خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۲۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دگر بار از نسیم نو بهاریخجل شد نافۀ مشکِ تتاری
۲
خطیب باغ شد بر منبرِ سروبرون آمد گل از سترِ عماری
۳
سحرگه کرد پر لؤلوی منثوردهانِ سبزه ابرِ نو بهاری
۴
نشستند از سرِ سرو و برآمدخروشِ بلبل از بستان به زاری
صفحهٔ ۱ از ۴