خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۲۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا یارا که آمد وقتِ یاریمرا بی خویشتن تا چند داری
۲
به نومیدی چو من بی چاره ای راروا باشد که ضایع می گذاری
۳
جفا بردن ز دشمن بر امیدیبسی آسان تر از نومیدواری
۴
بسی جور از فراقت بردم ای دوستز دشمن تا کی آخر بردباری
صفحهٔ ۱ از ۳