خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۲۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا نیستی خود را از راه برنگیریهرگز طریق هستی از راه برنگیری
۲
گر از تو با تو بویی در نیستی بماندبویی دگر نیابی رنگی دگر نگیری
۳
از رنگ و بوی بازآ وزخوب و زشت بگذردر خود اثر نبینی گر خود حذر نگیری
۴
تو آتشی و نفست بی خشک و تر نباشدتا هم چو برق آتش در خشک و تر نگیری
صفحهٔ ۱ از ۳