خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۲۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه باشد ار به ملاقات چاره‌ای سازیمرا شبی دگر از رویِ لطف بنوازی
۲
نیازمندِ توییم و تو را به حسن و جمالمسلّم است اگر بر جهانیان نازی
۳
به ناز بر همه عالم مفاخرت کردنتو را رسد که برون می‌پری به طنّازی
۴
نهاده‌ایم سرِ بندگیّ و گردنِ طوعچو زلف، بر ضعفا پس مکن سرافرازی
صفحهٔ ۱ از ۳