خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۲۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دل آخر سر بنه گردن فرازی تا به کیوقتِ آن آمد که خود را برنسازی تا به کی
۲
دامنت آلوده چرک طبیعت تا به چندشرم دار آخر ز چندین بی نمازی تا به کی
۳
از تو دل‌داری موافق نیست در پیرانه سربر سرِ بازارِ غفلت حقه بازی تا به کی
۴
حارثِ مُرَه‌ست فعلت از بلیسی تا به چندعوج بن عوق است حرصت از درازی تا به کی
صفحهٔ ۱ از ۳