خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۲۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه وقتی با منت بودی وصالیکنونت در نمی یابم به سالی
۲
دریغا روزگار مهربانیچه دوران بود خوابی و خیالی
۳
چنین باشد هوای بی وفایانبگردد دم به دم حالی به حالی
۴
نباشد عرصه ی ملک و وفا رابه نزدیک شما چندان مجالی
صفحهٔ ۱ از ۲