خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۲۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آخر منم و لبی و جامیموقوف نی ام به ننگ و نامی
۲
تشنیع چه می زنند بر منبی پال و پری میان دامی
۳
هر گه که به لب رسید جانمحاصل شودم ز غیب کامی
۴
از ملک جهان جز این ندارمماییم مدام در مدامی
صفحهٔ ۱ از ۴