خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۳۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مهر ماه آمد بیار ای ماهِ مهرافزای میاز رگِ جانِ صراحی هر زمان بگشای می
۲
وا نگر کز دست رفتم غمزه ای بر ما گمارپیش تر کز پا درآیم بر سرم پیمای می
۳
سحرِ مطلق می کند طبعِ مسیح انفاسِ منهر چه در مغزِ پرآشوبم بگیرد جای می
۴
دسته ی گل هر که را از باغِ طبعم آرزوستبی تقاضا گو مرا تشریف می فرمای می
صفحهٔ ۱ از ۳