خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۳۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا با تو ای یار سری‌ست جانینداند کسِ دیگر الا تو دانی
۲
به بویِ توام زنده الحمداللههمین است سرمایه ی زندگانی
۳
ز مبدایِ فطرت گرفته‌ست با توروانم چنین الفت جاودانی
۴
عجب آن که نادیده‌ای هم چو دیدهعجب تر که دوری و پیوندِ جانی
صفحهٔ ۱ از ۴