خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۳۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگرت معیشتی هست و کفافِ کامرانیبه مرادِ خویش برخور ز درختِ زندگانی
۲
می و چنگ و کنجِ خلوت سه چهار یارِ هم‌دمبه از این دگر چه باشد ز نعیمِ این جهانی
۳
به غنیمتِ جوانی ز بهارِ عمر برخورکه نه بهتر از بهارست و نه خوش تر از جوانی
۴
دمِ نقد خوش برآور ببر از غمِ جهان دلز میانِ جان رضا ده به قضای آسمانی
صفحهٔ ۱ از ۳