خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۳۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به لطفِ تست مرا گر صواب می بینیتوقعی که درآیی دمی و بنشینی
۲
بیا که علّتِ رنجم طبیب می گردددر آن زمین که تو ام بر فرازِ بالینی
۳
قدم ز کلبه ی فرهادِ خویش باز مگیربه چشمِ تلخ که رشکِ هزار شیرینی
۴
به قولِ دشمنِ بد گویم التفات مکنکه دشمن از همه نوعی کند سخن چینی
صفحهٔ ۱ از ۳