خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۳۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من ز می کی توبه کردم این چه بهتان است هیتوبه و من حاش لله توبه کی کردم ز می
۲
ساقیا برخیز و آبِ معنوی در جام ریزدیگران را تن به جان زنده‌ست و ما را جان به وی
۳
پادشاه و ملک و درویش و قناعت ما و عشقگفته‌اند آری که هم با اصل گردد کُلّ شی
۴
چون کنم از صحبتِ اهلِ دل آخر احترازبا که پیوندم کزیشان بگسلم با اهلِ غی
صفحهٔ ۱ از ۳