خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۳۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در باغ چنین سروی کی خاست به رعناییبر چرخ چنین ماهی کی تافت به زیبایی
۲
گر باده کنی در سر بر سینه زنی آتشور بوسه دهی بر لب در فتنه بیفزایی
۳
حسنِ تو به هم برزد بنیادِ خردمندانعشق تو فرود آمد برخاست شکیبایی
۴
در کار کشی ما را وز غم بکشی ما راتا کی ز جفا کاری تا چند ز خود رایی
صفحهٔ ۱ از ۲