خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۴۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آخر ای شمعِ روان پروانه ایچند سوزی خاطرِ دیوانه ای
۲
گر چه ما بر شمعِ رویت سوختیمشمع را نگریزد از پروانه ای
۳
هیچ نقصانی نباشد شمع راگر شبی روشن کند ویرانه ای
۴
کی بود حاجت شبِ خلوت به شمعهر که را باشد چو تو هم‌خانه ای
صفحهٔ ۱ از ۳