خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۳۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به خانه ای که چنین میهمان فرود آیدهمای سدره در آن آشیان فرود آید
۲
زمی سعادت و طالع که او شبی چون ماهبه کلبة من بی خان و مان فرود آید
۳
از تشنگی دل و جان بر چه زنخدانشگه این زچاه برآید که آن فرود آید
۴
به چشم نرگس اگر سرو بیند آن رخسارکجا سرش به گل بوستان فرود آید
صفحهٔ ۱ از ۲