خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۵۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا بی تو از دیده خون می رودز دل نیز صبر و سکون می رود
۲
دل من در آن کو زبیم بلانمیرفت وقتی کنون می رود
۳
چه آهوست چشمت که در پیش اواگر شیر آبه زبون میرود
۴
نه از زیر کی دل در آن زلف رفتکه در سلسله از جنون میرود
صفحهٔ ۱ از ۲