خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۹۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گفتمش ماه پر است آن چهره گفتا پر مگوکز زمین تا آسمان فرق است از ما تا بدو
۲
گفتم آن موی میان هیچ است هیچ ار بنگریگفت اگر دلبستگی داری بدو هیچش مگو
۳
گفتمش آن رنگ و نکهت در گل مشک از چه خاستگفت هر یک برده اند از روی و مریم رنگ و بو
۴
گفتمش دل فکر روی و رای قدت می کندگفت این رائیست عالی و آن دگر فکر نکو
صفحهٔ ۱ از ۲