خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۱۰۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تن در پی جان می‌رود ای بخت کجاییموقوف تو ماندیم که راهی بنمایی
۲
از کار فرو بسته در هم شده مالطفی بنمایی گرمی باز گشایی
۳
گویند که تعجیل مکن تا برسد وقتپیداست که تا چند بود مد جدایی
۴
ای دل مکن اندیشه از این راه که صعب استنومید نشاید شدن از لطف خدایی
صفحهٔ ۱ از ۲