خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روی ترکم بین مکن نسبت به خوبی ماه راترک من در خیل دارد همچو مه پنجاه را
۲
دامن خرگه براندازد به شب‌ها تا مگرگم‌رهی در منزل او باز یابد راه را
۳
رهنمایان فلک با شب‌روان ره گم کنندترک من گر برنگیرد دامن خرگاه را
۴
گر شبی در زلف مشکین، روی را پنهان کندرهبری را برفروزم شعله‌های آه را
صفحهٔ ۱ از ۲