خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مکن ای دوست ملامت من سودایی راکه تو روزی نکشیدی غم تنهایی را
۲
صبرم از دوست مفرمای که هرگز با هماتفاقی نبود عشق و شکیبایی را
۳
مطلب دانش از آن کس که بر آب دیدهشسته باشد ورق دفتر دانایی را
۴
دیده خون گشت ز دیدار نگارم محرومبهر خوبان بکشم منت بینایی را
صفحهٔ ۱ از ۳