خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بوی خوشت همره باد صباستآنچه صباراست میسر که راست
۲
دوش چو بوی تو به گلزار بردنالۀ مرغان سحرخوان بخاست
۳
گل چو نسیم تو شنید از صباگفت که این بوی بهشت از کجاست
۴
ای گل نوخاسته آگه نه‌ایکاین اثر بوی دلارام ماست
صفحهٔ ۱ از ۲