خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در پی آن می‌دوید دل که نگاری کجاستنوبت خوبان گذشت شاهد ما وقت ماست
۲
بر سر آب حیات خیمه زده جان مااین تن خاکی دوان بهر سرابی چراست
۳
بر در بیگانگان هرزه چرا می‌رویمدوست چو هم‌خانه شد خوشتر از اینجا کجاست
۴
با خبران را ز دل نیست سر آب و گلگو غم دنیی مخور این نه حدیث شماست
صفحهٔ ۱ از ۳