خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی آفتاب رویت روزم بود چو مویتبا زلف مشک بویت باشد شبم چو رویت
۲
حسن هزار لیلی عشق هزار مجنونداری وزان زیادت دارم به خاک کویت
۳
یک سلسله ز مویت دیوانه را تمام استبهر چه تاب دادی زنجیرهای مویت
۴
با لب بگو که ما را تا چند تشنه داریای آب زندگانی دایم روان به جویت
صفحهٔ ۱ از ۲