خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر تا قدم به آب حیاتت سرشته‌انددل‌ها مثال نقش تو بر جان نبشته‌اند
۲
گر زاهدان صومعه بینند صورتتعاشق شوند بر تو وگر خود فرشته‌اند
۳
رویی چنین به حسن و لطافت ندیده‌امزین نوع گل دگر به جهان در نکشته‌اند
۴
چون آمدی به منزل دنیا که از بهشتخوبان نازنین را بیرون نهشته‌اند
صفحهٔ ۱ از ۲