خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
میان ما و شما بود پیش از آن پیوندکه جان علوی ما شد در این قفس در بند
۲
بجز دهان لطیفت که با نسیم گل استندید دیده مردم گلاب‌دان از قند
۳
لب خوشت که فدا باد آب حیوانشنداد آبم و در جانم آتشی افکند
۴
چگونه از ملک انسان شریف‌تر نبودکه ز آدمی چو تو پیدا همی‌شود فرزند
صفحهٔ ۱ از ۳