خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر سر کوی تو سرها می‌رودجان فدای روی زیبا می‌رود
۲
نیست کویت منزل تر دامنانهر که عیار است آنجا می‌رود
۳
چون تو پا از خانه بیرون می‌نهیدر میان شهر غوغا می‌رود
۴
هر که رویت دید یا بویت شنیدهمچو مستان بی‌سر و پا می‌رود
صفحهٔ ۱ از ۳