خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۱۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش از لبت ربوده‌ام ای مهربان شکرپیداست در بیان من امروز آن شکر
۲
چون نی به خدمت تو بسی بسته‌ام میانتا همچو نی گرفته‌ام اندر دهان شکر
۳
در عمر خود لبم ز لبت یک شکر گرفتآری به کیل می‌بفروشد از آن شکر
۴
از تاب آفتاب رخت تا نگردد آبشد زیر سایه خط سبزش نهان شکر
صفحهٔ ۱ از ۲